Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Gdańsku

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Gdańsk, dnia 5 listopada 2025 roku

Sąd Okręgowy w Gdańsku XVII Wydział Własności Intelektualnej

w składzie następującym

Przewodniczący: sędzia Sądu Okręgowego Ewa Szarmach

Protokolant: sekretarz sądowy Weronika Ługiewicz

po rozpoznaniu w dniu 8 października 2025 roku w Gdańsku

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) z siedzibą w W.

przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.

o zapłatę

I.  oddala powództwo,

II.  zasądza od powoda (...) z siedzibą w W. na rzecz pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 3.617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesu.

[Sędzia Przewodniczący Szarmach Ewa 00:01:34.992]

Nagrywanie [ns 00:01:35.888]. Uzasadnienie do wyroku w sprawie o sygnaturze akt XVII GW 18/25. Powód (...)pozwem, który został wniesiony 31 grudnia 2024 r. domagał się zasądzenia od pozwanej spółki (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwoty 11.277 zł 62 gr wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od wskazanych w tabeli na karcie 5 akt sprawy należności cząstkowych, które obejmowały wynagrodzenie z umowy o korzystanie z artystycznych wykonań utworów obejmującego miesiące: październik, listopad, grudzień 2020 r. A nadto część należności za sierpień 2021 r. i dalsze miesiące 21 r., to jest od września do grudnia. A nadto za miesiąc styczeń 2022 r. W uzasadnieniu żądania pozwu strona powodowa wskazała, że jest organizacją zbiorowego zarządzania w rozumieniu ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi. Wskazała, że zawarła 6 września 2016 r. z pozwaną spółką umowę o symbolu (...) na czas nieoznaczony w przedmiocie eksploatacji artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno - muzycznych z repertuaru powoda na polu publicznego odtwarzania w zakresie eksploatacji, która została określona w § 3 umowy oraz stawki skalkulowanej według opisu, który stanowił treść załącznika do umowy. Strona powodowa wskazała, że wynagrodzenie, które zostało ustalone w umowie na kwotę 949 zł i 19 gr podlegało corocznej waloryzacji według wskaźników GUS dodając, że umowa zdaniem strony powodowej obowiązuje i nie została wypowiedziana. Dodając, że dotychczasowe należności, które stanowią przedmiot świadczenia strony powodowej wskazane zostały w tabeli, która stanowi treść uzasadnienia żądania pozwu. Strona powodowa wskazała, że wzywała pozwaną do próby ugodowej, ale wezwanie pozostało bezskuteczne. Sąd uwzględniając żądanie pozwu wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Pozwana spółka wniosła sprzeciw, domagała się oddalenia powództwa. Podniosła następujące zarzuty. Po pierwsze zdaniem strony pozwanej strony nie łączy umowa od dnia 31 stycznia 2022 r., która została wskazana za podstawę faktyczną żądania pozwu albowiem została przez pozwaną spółkę wypowiedziana. Po drugie pozwana wykonywała umowę płacąc do września 2020 r. pełne wynagrodzenie z tytułu umowy. Od października 2020 r. do stycznia 2022 r. pozwana zapłaciła obciążającą ją z umowy należność, dokonując jednakże redukcji wynagrodzenia stosownie do obniżonych obrotów w stosunku do roku 2019 w oparciu o treść przepisu z art. 15 l ust. 4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid 19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych dalej zwana, jako ustawa covidowa. Wskazując, że zapłaciła powodowi 4 grudnia 2022 r. kwotę 9.016 zł i 1 gr za okres objęty żądaniem pozwu, to jest od październik 2020 do styczeń 2022 r. włącznie oraz odsetki za opóźnienie w kwocie 2.104 zł i 38 gr. Dodała strona pozwana, że wobec nieprowadzenia od marca 2020 r. działalności objęta została do 16 grudnia 2020 r. moratorium na tantiemy pobierane przez organizację zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi. Stosownie zaś do nowelizacji ustawy covidowej od 16 grudnia 2020 r. opłaty podlegały proporcjonalnemu obniżeniu do spadku obrotu w stosunku do analogicznych okresów 2019 r. Dodając, że w przypadku pozwanej spadek ten miał sięgać w widełkach od 54,27% do 97,69%. Po trzecie strona pozwana podniosła, że w związku z wyznaczeniem przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego(...)do wykonywania wspólnego poboru wynagrodzenia za korzystanie z przedmiotów praw pokrewnych na polu eksploatacji odtwarzanie od kwietnia 2020 r. pozwana opłacała temu poborcy wynagrodzenie zgodnie z zawartą ze (...) umową. Powód w ocenie strony pozwanej zachował prawo do partycypacji w pobranych przez (...)wynagrodzeniach. Strona pozwana zakwestionowała nadto wysokość dochodzonej pozwem należności wskazując, że pozwany był zobowiązany do uiszczania miesięcznie na rzecz strony powodowej kwoty 949,19 zł. Natomiast w pozwie powód dochodzi kwoty 1.230 zł 31 gr do grudnia 2020 r., dalej 1.272 zł 14 gr od września 2020 r. I od stycznia 2020 r. kwoty 1.337 i 2 gr nie wyjaśniając przy tym, dlaczego i skąd wynikają owe różnice. Strona pozwana wskazała, że za pierwsze 8 miesięcy 21 r. domaga się strona powodowa kwoty 1.161 zł i 11 gr nie wskazując równocześnie z czego to wyliczenie wynika. Zaznaczyła, że w wezwaniu do próby ugodowej z dnia 18 grudnia 2023 r. strona powodowa podała już zupełnie inne wartości. I tak do końca 20 r. to była kwota 1.000 zł 25 gr, od sierpnia do grudnia 21 po 1.000 zł 34 gr i 26 gr. Natomiast za styczeń 22 r. już 1.000 zł 87 gr i 1 gr. Strona pozwana podniosła nadto zarzut przedawnienia roszczenia ponad kwotę wskazaną w wezwaniu do próby ugodowej. Zdaniem pozwanej wniosek o zawezwanie do próby ugodowej mógł odnieść skutek, co do biegu terminu przedawnienia wyłącznie w odniesieniu do kwot objętych tym wnioskiem. W pozostałym zakresie roszczenie o zapłatę uznać należało za przedawnione. Ustalenia Sądu w zakresie stanu faktycznego sprawy są następujące. Decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia (...) (...) z siedzibą w W. aktualnie strona powodowa udzielono zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami pokrewnymi do artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno - muzycznych, w tym do pobierania wynagrodzenia na następujących polach eksploatacji, m.in. odtwarzanie, a także publiczne udostępnianie artystycznego wykonania w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie przez siebie wybranym. Sąd ustalił, że powód zawarł z pozwaną spółką umowę z dnia 6 września 2016 r. Przedmiotem umowy według ustaleń Sądu było korzystanie przez pozwaną z artystycznych wykonań na polu eksploatacji publicznych odtworzeń, do których zarządzanie zostało powierzone powódce, jako organizacji zbiorowego zarządzania. Strony postanowiły, że pozwana zobowiązuje się do poinformowania powoda, w jaki sposób korzysta z artystycznych wykonań. To jest, czy odtwarza nadania radiowe, nadania telewizyjne, indywidualnie dobrany repertuar. Strony ustaliły nadto, że umowa obejmuje publiczne odtwarzanie artystycznych wykonań w (...) w G. w okresie w zakresie określonym w załączniku do umowy. W § 4 umowy strony ustaliły miesięczne wynagrodzenie w kwocie netto z tytułu publicznego odtwarzania artystycznych wykonań w wysokości 949 zł i 19 gr, które było powiększane o stawkę podatku VAT, dodając w ust. 2 tego paragrafu, że stawka ryczałtowa podlega waloryzacji w okresach rocznych liczonych na dzień 1 styczeń każdego roku, począwszy od 1 styczeń 2017-go, stosownie do średniorocznego wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, który jest publikowany przez GUS. Strony postanowiły, że pozwana będzie przekazywać wynagrodzenie w drodze przelewu bankowego na wskazany w umowie rachunek w okresach miesięcznych do 15 miesiąca następującego po upływie okresu, którego dotyczy rozliczenie. W opisie przelewu miała obowiązek podać numer niniejszej umowy. W ciągu 7 dni od otrzymania wpłaty powódka miała wystawić pozwanej fakturę VAT. W przypadku niedotrzymania terminu zapłaty powódka była uprawniona do naliczania odsetek ustawowych. Strony w § 7 umowy postanowiły, że pozwana zobowiązana jest do niezwłocznego poinformowania powoda o wszelkich zmianach dotyczących warunków prowadzonej działalności mających wpływ na wysokość wynagrodzenia określonego w § 4 umowy. Strony dodały, że umowa jest zawarta na czas nieokreślony, może zostać wypowiedziana przez każdą ze stron z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia ze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego, a wszelkie zmiany do umowy wymagały formy pisemnej pod rygorem nieważności. W załączniku do umowy strony dokonały kalkulacji wynagrodzenia przyjmując liczbę pokoi, to jest 164 pokoje razy kwota 8,16 zł, co dało wynik 1.410 zł 400 zł, pomnożone przez procent obłożenia wskazany w załączniku jako 67,3%, dochodząc do kalkulacji miesięcznego wynagrodzenia wskazanego w umowie to jest kwoty 949 zł i 19 gr miesięcznie. Sąd ustalił, że strony w okresie objętym Ustawą covidową prowadziły korespondencję w przedmiocie wykonywania umowy. Pozwana twierdziła, że wobec zakazu prowadzenia działalności hotelowej nie było możliwym odtwarzanie utworów i przedmiotów praw pokrewnych, brak było zatem, zdaniem strony pozwanej, przedmiotu świadczenia ze strony powódki. Powołała się nadto na spadek obłożenia domagając się korekty wynagrodzenia za 21-szy rok. Powód natomiast domagał się od pozwanej informacji w zakresie zmian obłożenia pokoi hotelowych w odniesieniu do treści załącznika do umowy wskazującego na przyjęte przez stronę obłożenie, co mogło stanowić podstawę dla korekty umówionego wynagrodzenia. Sąd ustalił, że pozwana spółka złożyła powodowi oświadczenie o uznaniu umowy za nieobowiązującą na dzień 1 kwiecień 20-go roku, uzupełniając je na wniosek strony powodowej podpisami członków zarządu w sposób, który odpowiadał zasadom reprezentacji pozwanej spółki. Pozwana powołała się w tym oświadczeniu na wyznaczenie (...), jako jedyną organizację do pobierania wynagrodzeń za korzystanie z przedmiotów praw pokrewnych mocą decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z 3 stycznia 2019 roku. Powód oświadczeniem złożonym pozwanej 18 marca 2022 roku podał, że przyjmuje do wiadomości wypowiedzenie umowy ze skutkiem na dzień 31 styczeń 22-go roku, który uwzględniał trzymiesięczny okres wypowiedzenia. Warunkował przy tym skuteczność wypowiedzenia pozwanej umowy od złożenia przez pozwaną oświadczenia, zgodnie z reprezentacją spółki. Pozwana pismem z 30 listopada 23-go roku, które zostało nadane 1 grudnia 23-go roku złożyła oświadczenie o wypowiedzeniu umowy podpisane zgodnie z zasadami reprezentacji spółki, przyjmując propozycję powoda skrócenia okresu wypowiedzenia o 1 miesiąc ze skutkiem na 31 stycznia 2002 roku. Od marca 20-go roku w związku ze stanem epidemii SARS-CoV-2 pozwana świadczyła usługi hotelowe tylko wobec służb medycznych i ratunkowych. W dniu 4 grudnia 23-go roku pozwana uiściła powodowi kwotę 9.016 zł i 1 gr wskazując w tytule przelewu wynagrodzenie za okres 01.21 do 01.22 oraz kwotę 2.104 zł i 38 gr z tytułu odsetek za zwłokę. Powód zaliczył dokonaną wpłatę na wynagrodzenie za okres od styczeń do lipiec 21-go roku i częściowo za sierpień 21-go roku. W dniu 18 grudnia 23-go roku powód złożył wniosek o zawezwanie do próby ugodowej z udziałem przeciwnika w osobie pozwanej spółki. We wniosku wskazał, że wzywa do zapłaty należności w wysokości 9.259 zł 6 gr wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od dnia 18 grudzień 23-ci rok, od kwot i dat wskazanych w tabeli wskazanej w treści wniosku. W punkcie drugim wniosku wskazał, że domaga się przyjęcia propozycji ugodowej w sprawie zapłaty należności przez pozwaną spółkę, wskazanych w punkcie pierwszym wniosku w terminie 21 dni od daty zawarcia przez strony ugody. W uzasadnieniu wniosku o zawezwanie do próby ugodowej powód wskazał, że zawarł z pozwaną umowę w przedmiocie publicznego odtwarzania artystycznych wykonań utworów muzycznych i słowno - muzycznych artystów wykonawców wnioskodawcy. Niestety, jak podał uczestnik czyli pozwana nie reguluje zobowiązań, wysokość zadłużenia przedstawiona została, jak podano w uzasadnieniu wniosku, w tabeli wskazanej w punkcie pierwszym wniosku o zawezwanie do próby ugodowej. Natomiast w punkcie drugim wniosku strona przedstawiła propozycję ugody dotyczącą zapłaty należności, które odnosiły się do artystycznych wykonań chronionych przez wnioskodawcę. Sąd ustalił, że strony nie zawarły ugody. Ustalenia stanu faktycznego w zakresie niniejszej sprawy zostały dokonane przez Sąd na podstawie dokumentów urzędowych i prywatnych, które zostały złożone przez strony w toku postępowania. Były nimi: decyzja z dnia 9 lipca 20-go roku i zaświadczenie tj. karta 16 do 17 i karta 18, umowa wraz z załącznikiem - karta 20 do 23, pismo Sądu Rejonowego(...) i zarządzenie - karta 24 do 25, pismo powódki z 21 września 21-go roku tj. karta 26 do 27, pismo pozwanej - karta 49 do 50 wraz z dowodem nadania i dowodem odbioru - karta 51 do 51 verte, oświadczenia pozwanej tj. karta 47, karta 48, zawezwanie do próby ugodowej tj. karta 63 do 64, nadto pismo powoda z dnia 14 marca 22-go roku - karta 52 do 53, pisma pozwanej z dnia 30 listopada 2023 roku z potwierdzeniem oświadczenia o wypowiedzeniu i dowodem nadania - karta 53 do 57, pismo pozwanej z dnia 12 marzec 24-ty rok - karta 58 do 60, nadto potwierdzenia przelewów - karta 61 do 62, faktury VAT - karta 81. Sąd wobec niespornego faktu złożenia wniosku o zawezwanie do próby ugodowej w dniu 18 grudnia 23-go roku uznał wprowadzenie dowodu z dokumentów akt postępowania przed Sądem Rejonowym (...)w sprawie (...) za zbędne z mocy przepisu z art. 229 k.p.c. Pełnomocnik strony powodowej przyznał bowiem fakt zgodnie z którym wniosek o zawezwanie do próby ugodowej został złożony w dniu 18 grudnia 23-go roku, tak treść adnotacji w zapisie protokołu rozprawy w dniu 8 października 25-go roku, zapis nagrania na 2 minucie 49 sekund. Kopia wyroku z uzasadnieniem w sprawie (...) nie wniosła d sprawy żadnej istotnej dla rozstrzygnięcia okoliczności. Podobnie bez znaczenia dla istoty sporu był dowód z przelewów na rzecz (...)spółki z o.o. spółki komandytowej oraz na rzecz (...). Roszczenie objęte pozwem obejmowało okres do końca stycznia 22 r., a zatem daty przyjętej zgodnie przez strony za okres obowiązywania umowy, co wynikało z dowodu, który stanowiło pismo powoda, karta 52 do 52 verte i pisma pozwanej, karta 53 do 54. Obie strony przyjęły datę 31 styczeń 22 r. za ostatni dzień trwania umowy. Przystępując do oceny roszczenia przypomnieć należy, że podstawą faktyczną żądania pozwu było wynagrodzenie z tytułu umowy, która łączyła strony obejmujące okres od ostatniego kwartału 20 r. do końca stycznia 22, za wyjątkiem wynagrodzenia od styczeń do lipiec 21 r., a także część sierpnia 21 r. Uwzględniając sporne stanowiska stron co do faktu rozwiązania umowy, podkreślić należy, że roszczenie obejmowało okres obowiązujący, obowiązywania tejże umowy. Zgodnie bowiem z oświadczeniami pozwanej zawartymi w treści pism z dnia 31 listopada 23 r., karta 53 i z dnia 12 marzec 24 r., karta 58, umowa została rozwiązana z dniem 31 styczeń 22 r. Sięganie zatem po argumentację skuteczności wypowiedzenia bądź braku takiego skutku było w treści zakresu roszczenia bezprzedmiotowe. Wynagrodzenie dochodzone pozwem nie wykraczało wszak za datę 31 styczeń 22 r., która to data przyjęta była przez stronę zarówno powodową, jak i pozwaną za koniec obowiązywania umowy. Z tej przyczyny zbędna pozostawała ocena spornego faktu trwania umowy, skoro roszczenie nie wykraczało poza wspólny mianownik koniec stycznia 22 r., który został objęty treścią oświadczeń stron we wskazanych przez Sąd pismach. Przedmiotowe pozostawały również argumenty pozwanej odnoszące się do zawarcia umowy ze (...), jak i świadczeń na rzecz niezależnego nadawcy (...), skoro roszczenie obejmowało okres objęty umową łączącą strony. Równolegle należy wskazać, że umowa stron wskazana za podstawę faktyczną roszczenia nie obejmowała wynagrodzenia za publiczne odtwarzanie w miejscach ogólnodostępnych, a w pokojach hotelowych, co wynikało z treści załącznika do umowy, karta 23. Samego przy tym faktu zawarcia umowy ze (...) pozwana nie wykazała, nie złożyła umowy mającej wyznaczać jej obowiązek świadczenia na rzecz tego podmiotu, nie wiadomo zatem w zakresie jakiej okoliczności Sąd miałby rozważać wskazany zarzut. Z tych przyczyn powództwo co do zasady podlegało uwzględnieniu na mocy przepisu z art. 5 ust. 1 ustawy o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi w związku z § 1 i 3 umowy z dnia 6 września 2016 r. Pozwana miała obowiązek zapłaty wynagrodzenia w związku z publicznym odtwarzaniem artystycznych wykonań w(...) w G.. Miała przy tym obowiązek informowania powoda o każdej zmianie, która determinowała kalkulację wynagrodzenia zgodnie z treścią załącznika do umowy, wynikał on z § 7 umowy. Pozwana nie wykonała takiego obowiązku. Zdaniem Sądu chybione pozostawało w efekcie odwoływanie się do przepisów ustawy covidowej, skoro sama zaniechała przysługujących jej praw w zakresie wysokości świadczenia, nie podając stronie powodowej zmian, które sięgały wykonywania tej umowy. Podkreślić również należy, że wbrew twierdzeniu pozwanej (...) prowadził działalność usługową w czasie pandemii covidu. Ustalenia takie Sąd poczynił w oparciu o dowód, który stanowił dokument prywatny, karta 53 i 58. Pozwana podała, że hotel świadczył usługi, wyświetlał chronione prawem autorskim utwory, ale w innym niż deklarowany w umowie zakresie, tutaj cytat: "W innej niż deklarowana w umowie ilości". Sąd odsyła do treści dokumentu złożonego do akt pod kartą 53. Ilości takiego obłożenia jednak strona pozwana nie udowodniła. Dodać przy tym należy, że sam przepis art. 15l ustawy covidowej nie uchyla obowiązku zapłaty wynagrodzenia z tytułu umowy. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko Sądu Najwyższego, które zostało wyrażone w uchwale z dnia 25 kwietnia 24 r. w sprawie o sygnaturze III CZP 52/23, gdzie Sąd Najwyższy wskazał, tu cytat: "Wstrzymanie pobierania wynagrodzeń, o których mowa w art. 15 ust. 1 punkt 1 ustawy covidowej nie skutkuje zwolnieniem z obowiązku zapłaty tych wynagrodzeń w przypadku zaprzestania lub ograniczenia prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, na skutek okoliczności wskazanych w art. 15l ust. 1 tej ustawy. Zwolnienie z obowiązku zapłaty tych wynagrodzeń w całości lub w części może wynikać z umowy łączącej tego przedsiębiorcę z organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub pokrewnymi, ewentualnie z orzeczenia Sądu". Koniec cytatu. Umowa stron w § 7 stanowiła podstawę do odpowiedniej korekty umówionego wynagrodzenia, natomiast pozwana dobrowolnie zaniechała realizacji tego uprawnienia. Niezależnie od uznania roszczenia strony powodowej za usprawiedliwione co do zasady, Sąd oddalił powództwo jako niewykazane co do wysokości na mocy przepisu z art. 6 k.c. Wbrew twierdzeniu powoda wysokość roszczenia nie wynikała z umowy. Umowa i załącznik do niej wskazywały na kwotę wynagrodzenia miesięcznego w wysokości 949 zł i 19 gr. W pozwie zaś powód za poszczególne miesiące domagał się innych należności wskazanych w tabeli na karcie 5 żądania pozwu. Zgodzić należy się z powodem, że strony umówiły się na waloryzację wynagrodzenia i w istocie wynikało to z postanowienia z § 4 ust. 2 umowy. Natomiast powód nie wskazał, w jaki sposób dokonał takiej waloryzacji wynagrodzenia, że uzyskał kwoty objęte żądaniem pozwu. Podkreślenia wymaga, że nie jest rolą Sądu dokonywanie kalkulacji wyliczeń ze strony powodowej, której wysokość była przedmiotem zarzutu pozwanej. Taka powinność obciąża powoda zgodnie z art. 6 k.c., a dopiero następcza weryfikacja poprawności wykazania przez stronę wysokości żądania pozwu należy do Sądu. Skoro powód nie wskazał, z jakich wskaźników i za jaki okres korzystał wyliczając roszczenie zgodnie z umową, to nie udowodnił wysokości dochodzonej pozwem należności. Argumentacja Sądu zyskuje na sile przy dowodzie z dokumentu stanowiącego wezwanie do próby ugodowej. Powód domagał się w tymże wniosku różnych od pozwu wartości za tożsamy okres, wskazując, że podstawą roszczenia jest ta sama umowa. Sąd nie znalazł przy tym usprawiedliwienia dla tezy, by wezwanie do próby ugodowej miało stanowić jedynie propozycję ugodową, która uzasadniać miała owe różnice kwotowe. Takie twierdzenie pozostawało w jasnej opozycji z treścią wniosku. Sąd wskazuje, że w punkcie 1 zawezwania do próby ugodowej powód wskazał wysokość zadłużenia pozwanej z tytułu przedmiotowej umowy, co wynikało z ostatniego akapitu uzasadnienia wniosku, karta 64, w związku z tabelą wymagalnych należności za poszczególne miesiące według treści tabeli, to jest karta 63 verte. Dopiero zaś w punkcie 2 wniosku o zawezwanie do próby ugodowej powód złożył propozycję ugodową. W efekcie przy takiej rozbieżności rolą powoda było wykazanie wysokości żądania pozwu, czemu nie sprostał i tym samym żądanie pozwu jako nieudowodnione co do wysokości podlegało oddaleniu. Jako że strona pozwana wygrała spór, ma prawo zgodnie z treścią art. 98 k.p.c., do zwrotu poniesionych z tytułu procesu kosztów. I tak, na koszty procesu składały się: wynagrodzenie pełnomocnika strony pozwanej w wysokości 3.600 zł na podstawie § 2 punkt 5 w związku z § 3 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa, to jest kwota 17 zł. Sumę tych wydatków łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego Sąd zasądził w punkcie 2 wyroku. To wszystko, dziękuję.
[KONIEC TEKSTU 00:31:01.905]